Yargıtay, iş sözleşmelerinin geçerliliği ve bağlayıcılığı konusunda önemli bir emsal karar yayımladı. Kararda, sözleşmenin her sayfasının imzalanmasının zorunlu olmadığı, yalnızca son sayfanın imzalanıp kaşelenmesiyle sözleşmenin hukuken bağlayıcı hale gelebileceği vurgulandı. Bu yaklaşım, iş ilişkilerinde belge bütünlüğü ve imza düzeni açısından yeni bir perspektif sunuyor.
Olaya konu olan örnekte, bir fabrikada çalışan usta, maaşının yanı sıra fabrikanın belli bir bölümünün satışında da anlaşmaya varmış ve bu doğrultuda sözleşmeyi imzalamıştı. Ancak satış gerçekleşmeyince, şirketin satışın geçersiz olduğunu iddia ederek mahkemeye müracaat etti. Davalı şirket, sözleşmenin tüm sayfalarında imza ve kaşe bulunmadığını öne sürerek sözleşmenin geçersiz sayılmasını talep etti. Mahkeme, sözleşmenin her sayfasında imza veya kaşe bulunmadığı gerekçesiyle satış işlemini iptal etti. Bu karar bölge adliye mahkemesine taşındığında, itirazlar reddedildi ve davacı bu kez kararı temyiz etti.
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, amiral nakline nitelikte bu davada, iş sözleşmelerinde her sayfanın imzalanmasının şart olmadığını belirtti. Mahkemenin, son sayfada imza ve kaşenin bulunmasıyla diğer sayfaların da bağlayıcı sayılabileceğine hükmetti. Ayrıca, dosyanın içeriğine göre, belirsiz süreli iş sözleşmesiyle birlikte, işçiye ödenen 250 bin TL tutarındaki hizmet bedelinin karşılığında belirlenen adres üzerinden işletmeye ait bağımsız bölümün devri konusunda anlaşma sağlandığı hatırlatıldı. Bu çerçevede, söz konusu sözleşmenin tüm sayfalarının imzalı ve son sayfada şirketin kaşesi ile onaylanmış olması, mahkemelerin sözleşmedeki bazı sayfalarda şirket kaşesinin bulunmaması gerekçesiyle sözleşmeyi geçersiz saymasının doğru olmadığına karar verildi. Yargıtay, bölge mahkemesi kararını bozdu ve iş mahkemesi kararını doğruladı. Bu karar, iş ve sözleşme hukuku alanında önemli bir emsal teşkil etmektedir ve sözleşmelerde imza düzeninin esnekliği konusunda yeni bir yaklaşıma işaret etmektedir.
